ส้มโ อ*
เรื่องจริง*
หายไปนานมาก กับไดแห่งนี้
ไม่ใช่เพาะติดhi5 แต่เรียน ไม่ว่างจิงๆ
เมื่อไดที่เหงา ก้ยังมีได เป็นเพ่อนแท้
ถึงมันจะปลอยเราไม่ได้ เวลาเราเสร้า แต่มันก้คอยรับฟังเราทุกปัญหาหนิ
อาจจะพูดออกไป บอกใคต่อใคว่าไม่เป็นไร
ชินไปซะแล้ว เบื่อ และเอือมกับคนๆนี้ เจ็บจนชา ไม่มีความรู้สึกอะไรหลงเหลือ
ต่อหน้าคนเราเน๊อะ จะพูดยังไงก้ได้ ไม่มีใครู้ ว่าเป็นเรื่องจริงรึป่าว ?
เมื่อไหร่ที่อะไรๆมันว่างป่าว ก้ยังมีเทออยู่เสมอๆ
ไม่ผิดใช่มั๊ย ที่ไม่อยากให้ใคต่อใครู้ว่าเราอ่อนแอ
ไม่ได้เป็นคนเข้มแข็งอย่างที่คนอื่นคิดเลยซักนิด
เรื่องคนอื่น แก้ให้ได้ทุกอย่าง พอมาถึงตัวเอง ก้เอาไม่รอด
สอนคนอื่น ให้เข้มแข็ง ไม่ว่าเรื่องอะไร โดยเฉพาะ "ความรัก"
แต่พอมันเกิดกับตัวเอง เอาเข้าจิงๆ ก้พูดไม่ออกเหมือนกัน
ไม่ชอบเลยนะ เวลาที่เป็นคนอ่อนแอ ไม่ชอบเอาซะเลย
อยากจะบอกให้รู้ไว้ ว่าหัวใจชั้นมันบอบบาง เจออะไรๆมันก้หวั่นไหว
บางทีอยู่ๆก้ดันอยากร้องไห้ขึ้นมาเฉยๆ มันรู้สึกเหงาๆยังไงไม่รู้สินะ
ของที่มันหายจากเราไปแล้ว มันก้ไม่ใช่ของๆเราแล้วหละสิ
ทั้งๆที่รู้ และเข้าใจ ทำไมไม่ยอมรับมันซักทีเน๊อะ
เหนื่อยๆ กับตอนนี้ ....
ไม่อยากให้ใครู้ ว่าตัวตนที่แท้จิงเป็นยังไง
เป็นคนอ่อนแอ ร้องไห้ง่ายขนาดไหน หวั่นไหวกับอะไรเก่าๆ
อยากอยู่กับใคซักคน ที่รับรู้เรื่องราวพวกนี้ เข้าใจ ปลอบโยน
อยากร้องไห้ออกมาให้มันหมดๆ แล้วไม่ต้องร้องอีก
เบื่อ กับที่ต้องร้องไห้เรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมา
ทั้งๆที่รู้ ว่าร้องไปมันก้เป็นแบบเดิม ไม่ได้มีอะไรดีขึ้น
ขอเวลาซักพัก พักให้หายเหนื่อย พ้อมจะลุยต่อไป
แล้วจะมาเยือนอีกคั้งนะ
ไดอารี่ รักแกเสมอนะ*
ขอพักไปสูดอากาศดีๆให้มันฉ่ำปอดซะก่อน
แล้วจะกลับมา ด้วยรอยยิ้มที่สดใส แระจิงใจ ออกจากใจจิงๆ
รัก เสมอๆ
ไดเปนเพื่อนอีกคนนึงง
เวลามีอะไร มันก้รับฟังทุกอย่างง !
อิอิ